Ration Card Update 2026: “दुःख डोंगरएवढं असलं तरी स्वप्न त्याहूनही मोठी असावीत,” हे लातूरच्या १७ वर्षांच्या शिवाणी देवकते हिने जगाला दाखवून दिले आहे. बारावीचा गणिताचा पेपर आणि वडिलांचा अंत्यसंस्कार एकाच वेळी समोर असताना, शिवाणीने जे धाडस दाखवले ते पाहून तिचे शिक्षकही सुन्न झाले.
अहमदपूर तालुक्यातील भोगजूची वाडी येथील माधव देवकते हे पुण्यात ड्रायव्हर म्हणून काम करून कुटुंबाचा उदरनिर्वाह करत होते. शुक्रवारी सायंकाळी हृदयविकाराच्या तीव्र झटक्याने त्यांचे निधन झाले. कुटुंबाचा एकमेव आधार गेल्याने शिवाणीच्या घरावर दुःखाचा डोंगर कोसळला.
शनिवारी सकाळी ९:३० वाजता वडिलांवर अंत्यसंस्कार करण्यात आले. अवघ्या १७ वर्षांच्या शिवाणीने आपल्या हाताने लाडक्या वडिलांना मुखाग्नी दिला. अंगणात बापाची चिता धगधगत होती, घरात अजूनही आक्रोशाचा आवाज घुमत होता आणि डोळ्यांत अश्रूंचा पूर होता. पण, “माझ्या लेकीनं शिकावं आणि मोठं व्हावं” हे वडिलांचे स्वप्न शिवाणीला गप्प बसू देत नव्हते.
[Image suggestion: A symbolic image of a student writing an exam with a determined but tearful face]
वडिलांना अग्नी दिल्यानंतर अवघ्या दीड तासात शिवाणीने स्वतःला सावरले. ५० किलोमीटरचा प्रवास करून ती जळकोट येथील श्री गुरुदत्त जुनियर कॉलेजमध्ये पोहोचली. ११ वाजता गणिताचा पेपर सुरू झाला.
शिवाणीने डोळे पुसले, पेन हातात घेतला आणि गणिताचे कठीण प्रश्न सोडवायला सुरुवात केली. तिच्यासाठी हा केवळ ५०-१०० गुणांचा पेपर नव्हता, तर आपल्या वडिलांनी पाहिलेल्या स्वप्नांची पूर्तता करण्याची पहिली पायरी होती.
”बापाने आयुष्यभर गाडी चालवून माझं शिक्षण केलं, आता त्यांचा हा त्याग मी वाया जाऊ देणार नाही,” असा जणू निर्धारच तिच्या प्रत्येक उत्तरातून दिसत होता.
शिवाणीची ही जिद्द आज संपूर्ण महाराष्ट्रासाठी एक आदर्श ठरली आहे. दुःख कितीही अथांग असले तरी शिक्षणाची वाट सोडू नये, हाच धडा तिने समाजाला दिला आहे. शिवाणीच्या या धैर्याला आणि तिच्या वडिलांच्या स्मृतीस आमचा मानाचा मुजरा.
पुढील पाऊल: शिवाणीसारख्या अनेक गरजू आणि जिद्दी विद्यार्थ्यांच्या शिक्षणासाठी शासकीय योजना किंवा मदतीची माहिती हवी असल्यास सांगा, मी ती माहिती मिळवून देण्यास मदत करू शकतो.
